Kia Ora!
Voilà. Ik wou nog even mijn reisblog helemaal afwerken zodat ik alles kan afprinten en bundelen. Een beetje laat misschien, want ondertussen ben ik al meer dan een maand terug. Het is dan ook de eerste avond dat ik eindelijk terug wat tijd heb. Ik ben er misschien toch een beetje te snel terug ingevlogen na mijn reis (jaja, een gewaarschuwde vrouw...). MAAR,... ik was redder in nood en mijn spaarvarkentje moe(s)t zo snel mogelijk terug vetgemest worden.
Het lijkt al heel lang geleden, maar mijn laatste dag in Nieuw-Zeeland heb ik aan een leuk strand buiten Auckland doorgebracht. De nonkel van Andrew is me komen oppikken en heeft me in de namiddag terug afgezet aan het Auckland Museum. Omdat ik normaalgezien alleen aan de zee ging wandelen had ik al mijn boeken en plannetjes in de hostel gelaten. Na het bezoek aan het museum (een beetje buiten het centrum), moest ik op intuïtie terug aan de hostel geraken. Ik moet zeggen dat mijn oriëntatievermogen de laatste maanden heel wat verbeterd is, want ik ben zonder problemen terug in het centrum geraakt.
Toen ik mijn vluchten de avond voor vertrek nog eens checkte, bleek dat mijn eerste vliegtuig een uur vroeger vertrok dan op mijn papier stond. Ik ben dan 's morgens op tijd naar de luchthaven vertrokken en bij het inchecken bleek dat mijn rugzak maar 19,5 kg woog. 3 kg meer dan toen ik vertrok, maar ik sleurde wel een extra tent mee. Omdat ik een uur vroeger vertrok, moest ik nog een uur langer in de luchthaven van Sydney doorbrengen (voor de verandering). Daar heb dan mijn laatste kleingeld opgedaan aan Australische 'rommel'.
Tijdens de vluchten heb ik me vooral geamuseerd met het grote aanbod aan goede films, die ik regelmatig moest onderbreken om te eten (het typische vliegtuigeten, maar wel lekkere ijsjes 
Deze keer vertrokken mijn vluchten (behalve mijn laatste vlucht) wel op tijd. In Londen had ik een dik halfuur vertraging.
Thuisgekomen, genieten van Belgische frietjes met stoofvlees, alles regelen om te werken, sangria maken en 's avonds gezellig bijbabbelen, had ik helemaal nog geen last van jetlag, hoewel ik al 2 nachten overgeslagen had. De eerste week was ik vooral ontregeld in positieve zin. Ik lag er nooit voor 1u. in en was 's morgens veel te vroeg wakker. Donderdags was ik om half 6 's morgens klaarwakker, klaar om er op mijn eerste werkdag terug in te vliegen. Mijn jetlag kwam samen met mijn achtergebleven ringen 2 weken later aan. Dankzij de Golden Power heb ik de maand en het taalbad toch overleefd.
Deze maand kan ik hopelijk al wat foto's beginnen te selecteren, maar het zijn er zoveel... Ik heb er nog een paar op mijn blog gezet en ook wat video's. Kijk zeker naar het filmpje van de pinguins. Het is niet zo lang, maar pinguins zijn zo grappig. Het was echt leuk te zien hoe een pinguin voortdurend werd genegeerd en toch zoveel moeite deed. (ze zijn uiteindelijk wel samen in de bosjes verdwenen). (ik ben helemaal geen filmprofessional en ik hoop dat jullie niet zeeziek worden van het schuddende beeld)
Ze vragen me regelmatig of ik het hier al terug gewoon ben. Tja, dat is niet zo moeilijk als je direct terug in het gejaagde leven gegooid wordt. Ik mis vooral de mooie uitzichten, de leuke dieren (vooral het gezelschap van de fantails tijdens mijn trektochten), de heel vriendelijke mensen, de fish 'n chips, hummus in alle mogelijke kleren en smaken en .... de vrijheid (doen wat je wil, wanneer,...) Spijtig genoeg kost dat ook allemaal geld en ik besefte dat mijn varkentje geen geld kon blijven sch'x'ten. ('Back to reality' was ik al snel toen ik een week later in de GB 8 euro moest betalen en het machientje zei: "saldo ontoereikend". Maar beter hier dan ginder.)
Wat ik niet mis zijn de 'bochtige' wegen; de 'wilde' waters, het vroeg opstaan door 1. luide kamergenoten 2. het te vroeg boeken van vliegtuigen/bussen 3. onweer, regen, hagelstormen, de kou/de hitte,...; de sandbitches (hoewel de muggen hier precies het sandbitchvirus hebben gekregen)
Van 11 januari tot 23 juni was één geweldige ervaring en ik zou het zo overdoen. Ik heb er leuke herinneringen en contacten aan overgehouden, heel wat bijgeleerd, zachte en harde ondergronden omhelst ('warning: slippery surface' had geen effect op mij) en vooral veel geld opgedaan, maar het was het meer dan waard. Ik weet niet hoeveel kms ik juist heb afgelegd en hoeveel mij dit avontuur gekost heeft, maar dat ga ik zeker nog eens allemaal uitrekenen. Ik heb mijn dagboekjes heel nauwkeurig bijgehouden. (Ik heb dan toch nog een beetje discipline) Mijn vrouwelijke intuïtie en oriëntatievermogen was uiteindelijk nog niet zo slecht, want ik ben (soms met de nodige omwegen) bijna overal geraakt en vooral teruggeraakt.
Ik ga zeker nog eens terug. In Australië moet ik de westkust nog doen en in Nieuw-Zeeland heb ik het centrum van het zuidereiland en de oost- en westkust van het noordereiland nog niet gedaan. Er staan ook nog enkele trektochten én de Doubtful Sound overnight cruise op mijn 'to do'- lijstje. Dus, I'll be back en de titel van mijn volgende verhaal is misschien "Back to paradise II" of "Back to Paradises"... Daar kan ik nog even over nadenken. Keep on dreaming....
(En natuurlijk wil ik mensen met dezelfde plannen altijd verderhelpen, tips geven of misschien heeft er wel iemand een gids nodig. Altijd kandidaat!)
Voilà, dit was de laatste keer dat ik jullie mailbox binnengedrongen ben. KIA ORA!!!!
